Dat fijne voorjaarsgevoel heeft zich al even aangediend. De eerste warme zonnestralen vallen weer voorzichtig naar binnen. Het blijft ’s avonds ook weer iets langer licht en buiten hoor ik steeds vaker de vogeltjes weer fluiten. Heel langzaam trekt de winter zich terug en dient het voorjaar zich aan.

Het lijkt alsof de wereld voorzichtig weer vooruitkijkt. Alles komt opnieuw tot leven. Knoppen aan de bomen, de frisse lucht in de ochtend en de natuur komt weer tot leven. Toch voelt het voor mij niet alleen licht.

Juist wanneer alles groeit en weer begint te bloeien, voel ik ook het gemis van wat er niet meer is. Ik zou zo graag samen met jou dat eerste kopje koffie in onze tuin drinken. Samen kijken naar hoe de natuur ontwaakt. Genieten van het zonnetje op ons gezicht. Gewoon, zoals we dat altijd deden.

Zachtjes probeer ik mee te bewegen met het seizoen. De ramen open, frisse lucht naar binnen. Kleine plannen maken. Wandelen in het zachte zonnetje. Stap voor stap weer de draad oppakken, vooruitkijken en proberen te genieten van alles wat er wel is. Met jou in gedachten altijd bij me.