De klok is een uurtje vooruitgegaan, dus de dagen worden weer iets langer.
Het licht blijft ’s avonds wat langer hangen en ’s ochtends begint de dag wat zachter, wat vriendelijker. De wereld lijkt zich langzaam open te vouwen na de donkere maanden. Buiten komt alles weer tot leven. De bomen krijgen voorzichtig een groene waas, bloemetjes laten zich weer zien en in de weilanden huppelen de eerste lammetjes. Het voorjaar dient zich aan, stil en toch vol belofte.

Ik merk dat het iets met mij doet. Alsof de zwaarte van de winter langzaam wat lichter wordt. Alsof er weer een beetje ruimte komt om adem te halen. En toch blijft het gemis. Juist op deze momenten denk ik aan jou. Ik zou zo graag samen naar buiten gaan, samen genieten van het eerste zonnetje op ons gezicht. Gewoon even naast elkaar zitten op een terrasjes, zonder woorden.

Het voorjaar neemt het verdriet niet weg, maar de warmte van het zonnetje maakt het soms iets dragelijker. Het verzacht de scherpe randjes van het gemis. Ik probeer mee te bewegen met wat er is. Stap voor stap, dag voor dag. En als de zon mijn gezicht raakt en de wereld even stil lijkt te staan, dan voel ik jou, heel even, dichtbij.